‘Veerkracht’, een woord dat de laatste weken heel vaak op mijn pad komt. Het kon dus ook niet anders dan dat ik een inspirerend verhaal heb gevonden die dit prachtig verwoordt.

Veerkracht gaat voor mij over het kunnen omgaan met wat het leven te bieden heeft. Het kunnen meebewegen met wat zich aandient, zonder weerstand of vechten ertegen. Want dat laatste doen we vaak wanneer we iets liever niet willen voelen. We duwen het weg of negeren het. Pas wanneer je durft ervaren en voelen, kan je het vanuit beweging terug laten stromen.

En laat dat nu zijn waar ik de laatste weken en jaren har(t)d aan heb gewerkt.
Ja, het ‘kost’ wat energie en vraagt (veel) geduld, maar het loont zeker de moeite.

Dat wat hard is, is breekbaar; het breekt gemakkelijk.
Dat wat plooibaar is, duurt langer.
(Lao Zi, grondlegger van het taoïsme)

Broeder Eik en zuster Wilg stonden naast elkaar aan het water.
De herfststorm raasde en tierde.
Zuster Wilg boog sierlijk mee.
‘Slappeling’, zei broeder eik. ‘Kijk liever naar mij, hoe ik stram en stoer de wind weersta. ik buig voor niemand!’
De wilg zweeg en boog nog dieper. Hoe de storm ook raasde en tierde, broeder Eik was te sterk voor hem.

Het volgende jaar kwam de storm terug, vastbesloten broeder Eik een lesje te leren. Maar de eik was sterk. Hij verzamelde al zijn krachten en zoog de energie naar zijn machtige wortels uit Moeder Aarde.
Hij had geen energie om te kijken naar zijn zuster die haar sierlijk spel met de wind speelde. Met zijn laatste energie probeerde de storm broeder Eik te vellen.
Een diepe adem, een harde windstoot en daar lag de eik. Ontworteld.

En zuster Wilg? Ze wuifde mee met de wind en liet haar tranen in het water vallen.

Zoals Lao Zi zegt: ‘Buig en je zult niet barsten.’

Uit: Happinez scheurkalender 2017