Moe, een opgebrand (leeg) gevoel, spier- en gewrichtspijnen, angst, hyperventilatie, … Het zijn maar enkele symptomen die chronische stress en spanning met zich mee kunnen brengen.

Er werd nog nooit zoveel aandacht geschonken aan dit thema, toch blijven de cijfers van burn- (bore-) out stijgen. Het tempo blijft stijgen, verwachtingen worden groter en er moet steeds meer met minder. Niet alleen onze maatschappij, maar ook wijzelf (die immers deel zijn van het geheel) liggen mee aan de ‘oorzaak’.

Dat we dit tempo niet volhouden, ligt vast. Vele mensen roepen om verandering en hopen hierbij vooral op veranderingen van buitenaf.
Toch ligt de grootste kracht van verandering bij jezelf.

Mijn weg naar verandering
9 jaar terug zat ik in een gelijkaardige situatie. Stress, controle en perfectionisme hadden het van me overgenomen. Angst en hyperventilatie lieten mij voelen dat het niet oké was. Het enige wat ik toen wilde was ‘terug een ‘normaal leven’ zonder angsten’. Ik wilde me terug ‘goed’ voelen, terug leven in plaats van het gevoel te hebben geleefd te worden of zelfs te moeten over-leven.

‘Wanneer voel ik me terug beter?’
‘Wanneer kan ik terug mezelf zijn?’
‘Word ik ooit terug de oude?’
Dit waren slechts enkele vragen die me toen dagelijks bezig hielden.

Mijn pagina en Facebook zijn momenteel wel gekleurd met positieve berichten, toch was het voor mij ooit anders.
Wanneer je dagelijkse leven een strijd lijkt te zijn, slinkt je optimisme en goed gevoel als sneeuw voor de zon..

Stap per stap, voor en ook achteruit, ben ik uit mijn dal geklommen. En vandaag kan ik aan vele mensen zeggen dat ik dankbaar ben voor het proces waar ik ben doorgegaan.
Het heeft mij (al heel vroeg in mijn leven) doen inzien dat ik zo niet verder wilde, dat mijn tempo lager kon, dat ik anders naar bepaalde zaken aan kon kijken en vooral mocht accepteren.

Omdat ik in die periode op zoek was naar (h)erkenning, werk ik momenteel aan mijn boek. Het is mijn droom om deze, liefst voor mijn 35ste (2020), te kunnen uitgeven.
Kan je niet wachten op mijn verhaal en heb je nood aan wat tips?

Hieronder deel ik een aantal belangrijke stappen die mij hebben geholpen en waar jij misschien ook iets aan hebt:

  • Draag dit niet alleen.
    Zoek iemand die luistert wanneer jij je verhaal doet (zelfs voor de 100e keer). Mischien iemand die je verhaal herkent, iemand waarmee je alles kan delen, die je ook steunt.
  • Zoek professionele hulp.
    Soms kan psychologische hulp aan te raden zijn, bij een ander (en vooral in acute situaties) is medicatie soms noodzakelijk.
    Voor mij was dit een zoektocht. Ik heb vele verschillende soorten hulp geprobeerd, afgetast en gevolgd. Volg hierin je gevoel. Voelt de hulp niet goed, luister hiernaar en zoek verder. Het voelde voor mij soms frustrerend aan te moeten zoeken hiernaar, maar toch heeft dit achteraf geloond. Ik kan ook niet zeggen welke hulp de doorslag heeft gegeven, misschien was het wel een combinatie van een aantal zaken? Maar iedere hulpvorm heeft me een stap verder gebracht op mijn pad naar een ‘nieuw’ leven.
  • Leer terug vertrouwen in je eigen lichaam.
    Stressklachten maken je ziek, maar zijn een normale reactie van je lichaam op een ziekmakende situatie of persoonlijkheid. Vertrouw je lichaam dat het allerbeste met je voor heeft.
    Lichaamsgerichte therapie zoals Holistic Pulsing, Yoga, Tai Chi en dergelijke kunnen je hier zeker in ondersteunen.
  • Zet je schaamte, trots of hoe je het ook wil noemen opzij.
    Het is geen teken van zwakte, maar eerder een teken van te lang sterk te willen zijn. Schaamte en schuldgevoel brengen je geen stap dichter bij je genezing. Het doet eerder het omgekeerde, het brengt je verder en dieper weg.
  • Leg de lat voor jezelf niet te hoog. Zet (kleine) stappen in de goeie richting en pas je (leef)ritme aan.
  • Accepteer deze situatie, vecht er niet langer tegen.
    Ikzelf heb maanden in ongeloof geleefd over wat me overkwam. Ik kon gewoon niet aanvaarden dat ik als ‘hulpverlener’ zelf diegene was die eronderdoor ging. Accepteren dat mijn levensstijl (en persoonlijkheid) mij ziek maakten, was een grote stap naar verandering.
  • Zet ontspanning op je prioriteitenlijst op nummer 1.

Ik besef dat dit geen gemakkelijke opdrachten zijn. Het gaat niet om mijn weg of die van een ander. Het gaat om jouw weg en om doen wat voor jou goed voelt. Het gaat om je grenzen terug leren voelen en accepteren. Stap voor stap, hoe klein de stapjes ook zijn. Wees vooral lief voor jezelf, luister naar je lichaam, maar zet die stapjes en blijf vooral niet in je eentje trappelen.

Heb je nog vragen of heb je hulp nodig? Altijd welkom.
Mail naar vanessa@bronvaninspiratie.be